“สวัสดีนะคุณเยจี” เสียงคุ้นหูทำให้เยจีต้องหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง โอเซฮุนเดินเข้ามามือหนากดล็อคประตูห้องเสร็จสรรพ เยจีกรอกตาแสยะยิ้มสังเวชใจ ฉันมันไว้ใจพวกงูพิษเลยไม่ระวังตัว
“ฉันไม่มีธุระจะคุยกับนาน วันนี้ฉันมาทำหน้าที่ของฉัน” เยจีจะเดินฉากหนี แต่เซฮุนก็เอาตัวบังไว้จนร่างเล็กปะทะกับอกแกร่ง
“นี่ เลิกเล่นตัวเหอะ ถ่อมาถึงนี่ละปะวะ” เซฮุนก้มมองร่างเล็กที่ถูกเขากอดเอาไว้แน่น เยจีพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเซฮุน
“กูก็บอกว่ากูมาทำงานของกูปะวะ” เยจีเริ่มโกรธขึ้นหญิงสาวก็ดิ้นแรงขึ้นจนเซฮุนต้องจิกศรีษะคนที่กำลังพยศให้หยุดนิ่ง เยจีนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บ
“ฉันเสนอไปสิบล้าน แล้วเธอก็มา ไหนว่าเงินซื้อไม้ได้ไง” เยจีมองหน้าเซฮุนไม่เข้าใจ ชายหนุ่มนึกขำกับสีหน้าที่เขาคิดไปเองว่าเธอทำเป็นเสแสร้งไร้เดียงสา
“พี่ฮยอนอาบอกฉันเองว่าเธอจะมาถ้าฉันให้สิบล้าน” เซฮุนยักไหล่ขึ้น เยจีพยายามจับต้นชนปลายกว่าเธอจะเข้าใจว่าถูกหลอกมาก็ตอนที่เซฮุนเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอทีละเม็ด
“เดี๋ยว ..ดะ เดี๋ยว” เยจีปัดมือหนาที่พัลวันอยู่กับหน้าอกของเธอออก
“อะไรอีกวะ จะเล่นตัวอีกเหรอ” เซฮุนพูดน้ำเสียงเริ่มมีน้ำโห เยจีมองหน้าชายหนุ่มอีกคนอย่างอ้อนวอน น้ำตาเม็ดเล็กๆเริ่มเอ่อคลอที่ดวงตาคู่สวย เยจีไว้ใจฮยอนอามาตลอด เธอเกลียดเซฮุนมาก เกลียดฮยอนอาที่หลอกลวง เกลียดตัวเองที่ใจอ่อน เกลียดที่สุด
“รีบๆเหอะจะได้ไม่เสียเวลา” เซฮุนยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนชายหนุ่มจะปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออก ทันทีที่อาภรณ์ชิ้นบางหลุดจากกัน ไหล่ขาวเนียน เนินอกอิ่มที่มีบราเซียปกปิด ผิวขาวละเอียดดุจน้ำนมก็ปรากฏสู่สายตาเซฮุน และความงามตรงหน้าก็ทำให้เค้าเข้าใจไปเองอีกครั้งว่าทำไมเยจีถึงเล่นตัวหนักหนา
“อือ” เสียงอื้ออึงในลำคอเซฮุนเริ่มดังเมื่อมือหนากำลังนวดคลึงหน้าอกอวบ จมูกสันคมนั้นก็ซุกไซร้ไปกับซอกคอขาวนวล
“พะ ..พอ” เยจีได้แต่ยืนนิ่งเป็นตุ๊กตาให้เซฮุนเชยชมได้ตามอำเภอใจ
มือหนาลูบหน้าท้องแบนราบเบาๆ ปลายนิ้วลากขึ้นลงให้อีกฝ่ายรู้สึกหวาบหวามอย่างชำนาน แต่ไม่ได้ผลเลยเยจีไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้นเว้นแต่ตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตา หูที่อื้ออึงไปหมด
“เธอเสียวก็ร้องนะ ฉันไม่ว่าหรอก” เซฮุนยังคงสนุกกับร่างที่สวยงามนี้ มือหนาเอื้อมปลดตะขอบราออกอยากเชื่องช้า เมื่ออกคู่สวยปรากฏอยู่ตรงหน้าราวกับราชสีห์ร้ายที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวเซฮุนได้ปะทุออกมา ชายหนุ่มกอบกุมอกขนาดพอดีมือเอาไว้แล้วคลึงเบาๆไปตามแรงอารมณ์ นิ้วหัวแม่มือนั้นก็บี้ตุ่มไตสีชมพูอย่างชำนาญ
“...” เยจีอยากจะร้องไห้ที่ยืนให้ผู้ชายคนนี้ข่มเหงศักดิ์ศรีโดยที่ทำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ น้ำตาเม็ดเล็กเริ่มไหลรินอาบแก้ม
“เป็นบ้าอะไรวะ” เมื่อเซฮุนเหลือบเห็นน้ำตาเม็ดใสนั้นก็หมดอารมณ์ในทันที ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ดูเหมือนสติจะหลุดลอยไปไกล
“แม่งเอ้ย หมดอารมณ์ละ เอาเหอะ แล้วแต่เลย” เซฮุนผลักเยจีจนล้มลงกับพื้น พอเยจีได้สติก็รีบคว้าเสื้อมาห่อหุ้มร่างกาย
“เหอะ” เซฮุนชายตามองเยจีก่อนจะเดินข้ามหญิงสามที่ล้มลงอยู่กับพื้นอย่างไม่ใยดี
เสียดายเงินฉิบหาย นั่นคือสิ่งเดียวที่เขาคิด .. ก่อนจะเดินผ่านประตูออกไป และไม่ทันได้ยินเสียงร้องไห้ที่ปริ่มจะขาดใจของหญิงสาวคนที่เขาเพิ่งรังแกไปเมื่อกี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น